Kalifornia ZMARLI
MYJNIA SAMOCHODOWA
Chcesz go zobaczyć zanim...
Tak.
Brian? Kto to jest?
Zapytałem siebie o to samo, gdy mój tata zmarł.
Kim jest ten człowiek?
Nie, Brian. Kto leży w tej trumnie?
- Bo to nie mój ojciec. - Jesteś pewny?
Wiem, jak wygląda mój ojciec.
Będąc w żałobie można się mylić.
Spójrz na tego umarlaka.
O w mordę.
- To jakiś Jackie Chan! - Dobra, posłuchaj...
Wiesz, jak wygląda mój ojciec.
Mamy dziś urwanie głowy.
Zazwyczaj nie robimy pomyłek.
- Zazwyczaj? - Powiedziałem to na głos?
To nie jest Burger King. Nie możecie pomieszać zamówień.
Uspokój się, proszę. Chyba wiem, gdzie on jest.
Chyba?
Jak za godzinę w trumnie nie będzie ojca, to go w niej zastąpisz.
- Zrozumiano? - Bez obaw. Znajdę go.
Jest w jednym z dwóch miejsc. Myślę, że jest w tym drugim.
Chłopaki, zawijamy się. Zamknijcie trumnę.
Zmywamy się.
Chwila... Dawałem wam kluczyki?
Są w samochodzie. Zostawiłem je w samochodzie.
Chodźcie. Zostawiłem go na chodzie.
Czemu ze mną jedziesz, skoro się tak denerwujesz?
- Wiesz, czemu. - Nie znoszę pogrzebów.
Ciągle tylko śmierć, śmierć i śmierć.
Pogrzeby nie są po to, żeby je lubić, Norman.
Chyba tak.
Kiedy umrę, nie chcę mieć typowego pogrzebu.
Chcę, żeby moje życie uczczono.
Jak Anny Nicole Smith, Richarda Nixona, kogoś wielkiego i wpływowego.
A mój ma być najsmutniejszym dniem w historii.
Krach na giełdzie, zamykanie fabryk,
panienki płaczące na ulicach.
Coś w ten deseń. Zaćmienie słońca też by było fajne.
- Daj spokój. - No co?
Ciągle przypalasz?
Przestań, Norman. Kiedyś paliłeś.
Razem jaraliśmy.
Kiedyś lałem w gacie, ale w końcu przestałem.
Mam swoje problemy na głowie. Co mnie obchodzi twoje jaranie.
A jakie ty masz problemy?
- Mówiłem ci. Wysypkę! - Używaj gumek.
- Na ręce. - Ale i tak musisz używać gumek.
To pierwsza linia obrony.
To nie jest normalne. Spójrz.
- O kurwa. To nie jest wysypka. - A co?
Nie wiem, ale jest bardzo nieregularne.
Nieregularne? Umrę, na bank umrę!
- Nie. - A jestem taki młody!
Przynieśli nie te zwłoki.
Słyszysz, kochanie? Przynieśli nie te zwłoki.
Boże! Wiedzą, gdzie on jest?
Tak im się wydaje.
Mówiłam ci, żeby nie chować go u Marshallów,
ale ty chciałeś po sąsiedzku.
Nie dziś. Mam zbyt wiele na głowie.
Tata chciał pogrzeb w domu, więc się od niego nie wywinę.
Śmierć jest wszędzie.
Wcale nie, kochanie.
Mama ciągle płacze.
- Ryan nie pomaga. - Jak zawsze.
Jeszcze mam wygłosić mowę pożegnalną.
To będzie najlepsza mowa, jaką kiedykolwiek wygłoszono.
Nieważne.
Wszyscy będą się zastanawiać: "Czemu nie przemawia Ryan?
"Spadaj i zrób miejsce pisarzowi".
Nawet ja tak będę myślał.
To może niech on ją wygłosi?
Więc teraz chcesz, żeby on mówił?
Nie, mówię tylko...
Mówisz, żeby on wygłosił mowę.
Nie. Ty jesteś najstarszy...
Mam to zrobić tylko dlatego, że jestem stary.
Uspokój się, Aaron.
Potrafisz pisać tak samo dobrze, jak twój brat.
Musisz tylko dać w końcu komuś swoją książkę do przeczytania.
Nie jest gotowa.
Dobrze. Ale pamiętaj, że za tydzień sprzedajemy dom.
- Wiem. - Kocham twoją mamę,
ale chcę się już przeprowadzić.
Wiem, kochanie. Musimy tylko przetrwać dzisiejszy dzień.
Dokładnie.
Wiem, że jest ci ciężko.
Ale dziś mam ostatni dzień cyklu.
Mam 37 lat, musimy spróbować.
Musimy to dziś zrobić przynajmniej raz.
- Kotek. - Tak?
Przystopuj z tym cyklem, dobrze? Przynajmniej na chwilę.
Możemy chociaż najpierw odnaleźć ciało?
- W porządku? - Tak, całkowitym.
No dobra... Trochę się denerwuję.
Dlatego, że znów zobaczysz się z moim tatą?
Chyba nikt mi tak otwarcie nie okazywał niechęci.
Nawet moi uczniowie.
Będzie przejęty śmiercią brata a nie...
- Kotku. - Przepraszam. To przez korki.
Kiedy powiem mu, że się pobieramy,
będzie cię musiał zaakceptować.
- Jezu! W porządku? - Boże.
- Dupek! - Wal się, suko!
Wsadź se ten palec. Nie widzisz, że jest korek?
Jak wybijesz sobie oko, twój ojciec mnie zabije.
- Oscar, kochanie. - Tak.
- Spójrz na mnie. - Dobrze.
- Rozluźnij się. - W porządku.
Wszystko w porządku. Oddychaj.
Dobrze.
- Lepiej? - Lepiej.
Już dobrze.
Pierdol się!
Wszystko jest w najlepszym porządku.
Teraz nagle jesteś profesjonalistą.
Masz kluczyki? I swojego Blackberry?
Jak go pochowamy, to nie będziemy potem wykopywać,
żebyś sobie mógł wysyłać wiadomości.
Staram się, dobrze?
Jak się trzyma twoja mama?
Doskonale.
- Na razie zgonów nie będzie. - Dobrze.
A wujek Russell? Nie było z nim najlepiej.
- Co z nim? - Narka.
Tylko pytam. Próbuję zagadać.
Dajcie znać, gdybyście mnie potrzebowali. Dziękuję za wszystko.
- Chodź tu, Michelle. - Pa, Brian.
Nie musisz.
Wszyscy wiedzą, że pułkownik Sanders
zakosił przepis na kurczaki od niewolnika imieniem Jubalai.
Kolesław jest jego, ale to wszystko.
Hej! Co tam?
Potrzebuję przysługi. Musisz podjechać po wujka Russella.
Wiem, że to problem, ale ty jesteś najbliżej.
- Cholera! Zawsze jest w złym humorze. - Zgódź się. Pojedziemy.
To nie humor skoro zawsze w nim jest. Taką ma osobowość. Podjedziesz?
No dobra.
Jak się trzymasz, mamo?
Tak wiele rzeczy chcieliśmy jeszcze zrobić.
Podróżować. Do Australii i do Chin.
Chciał pojechać do Tajlandii.
Daj spokój. Nie wytrzymasz 25 godzin lotu.
Nie o to chodzi. Nie czuję się ostatnio dobrze.
Kto wie, ile jeszcze bez niego pożyję?
Może gdybym miała wnuka,
nie myślałabym o tym wszystkim...
- No cóż. - Cynthio, staramy się.
Wiem o tym, Michelle. Non stop, dzień i noc. Staracie się.
Ale nie bardzo wam wychodzi.
- Gdzie Ryan? Rozmawiałeś z nim? - Niedługo będzie.
Poczuję się o wiele lepiej, gdy go zobaczę.
Tak bardzo za nim tęsknię.
Mogę coś dla ciebie zrobić?
Możesz zabrać rękę z trumny mojego męża.
Zostawisz plamę.
Pokazuje nam faketa, czy macha?
Dziękuję, drogie panie!
- Tam jest. - Co?
- Jest spoko. - Nie potrzebuje pomocy.
Po prostu jest zrzędliwy.
Trzeba umieć go podejść.
Wygląda na miłego gościa.
- Cześć, wujku! - Cześć, wujku!
Pamiętasz mnie? Jestem Norman.
Przyjechałem zabrać cię na pogrzeb.
Gdzieś ty kurwa był, spaślaku? Jeszcze trochę i sam bym wykitował!
Fajnie, że wiesz, jak go podejść.
Chcesz sobie postrzelać?
Przestań grać, dobra?
...łap kulkę.
- Słuchaj. - Piguły? Mam je.
- Mam. - Mogę po nie wpaść?
- Muszę jechać na pogrzeb. Kurde! - To tam podjadę.
- Kurwa. - Próbowałeś ich?
Nie, ja je tylko robię.
Ale to dobry towar?
Muszę lecieć. Nie łykaj tego, co sprzedajesz kolego.
Odlecisz. Gwarantuję ci.
Będziesz w siódmym niebie. Narka!
Zawsze otwierasz drzwi pół nago?
Jeff, spóźnimy się.
Założę tylko jakieś gacie.
Jestem u siebie, więc... U ciebie wszystko gra?
- Tak. Denerwuje się tylko. - Wszystko gra?
- Prawie mieliśmy stłuczkę. Ja krzyczałam. - Jakiś koleś zajechał nam drogę.
- Nie zauważyłem go. - Nieprawda.
- Przepraszam, kochanie. - Nic się nie stało.
Jesteście zabawni. Może być?
- Co? - Nie.
- Idź założyć spodnie. - Dobra.
Mają być czarne!
Dobrze, mamo.
- Ale jestem głodna. - Serce mi wali.
Nie wiem, co mi jest.
Weź to. Dobrze ci zrobi. Jeff nie będzie miał nic przeciwko.
A co to w ogóle jest?
To valium. Sama często biorę. Poczujesz się lepiej.
- Jesteś pewna? - Tak.
- Nie powinno się brać
cudzych leków, prawda?
- Nic nie szkodzi. - Prowadzę i...
Ja poprowadzę. Po prostu połknij.
Gotowy.
- Kluczyki. - Założyłeś trampki?
- Są czarne, Elaine. - Ale to trampki.
Będzie mniej martwy, jak ich nie założę?
- Nieważne. Dasz mi... - Mam je.
Dobrze.
- Rusz się, Jeff. - Idę, już idę.
- Czekamy. - Cholera.
Wciąż nie mogę uwierzyć, że go już nie ma.
Śmierć można zrozumieć wtedy, gdy da się komuś życie.
- Cześć, mamo. - Ryan, dziecko moje!
Cześć.
Wiem, że ci ciężko, mamo, ale będzie dobrze.
Damy radę.
Zawsze wiesz, co powiedzieć!
Gdyby ludzie umierali co tydzień, ciągle byśmy cię widywali.
- Się masz, braciszku. - W porządku.
- Jak lot? - Dobrze.
Ale musiałem wykupić miejsce obok. Nie znoszę pogaduszek w samolotach.
Siedzę sobie w pierwszej klasie, a obsługa zaczęła przeprowadzać biednych na tyły.
Niektórzy gapili się na mnie ze złością, bo zajadałem sobie ciepłe orzeszki.
A ja wtedy: "Zabierajcie swoje spłukane tyłki na koniec samolotu".
Potem były straszne turbulencje,
ale tak to już jest z lataniem pierwszą klasą.
Nieważne ile zapłacisz, jak samolot się rozbije, umrzesz jak reszta.
- Umieram! - Pójdę do niej.
- Proszę. - Umieram!
Zawsze wiesz, co powiedzieć.
Mój błąd.
Uwielbiam, jak przychodzisz na nasze spotkania rodzinne.
Tata zawsze się na tobie wyładowuje.
- Jeff. - Żartuję. Oscar.
W porządku?
Czy był tu przed chwilą pies?
- Co? - Co?
Dalmatyńczyk albo sznaucer?
- O czym ty mówisz? - Nie wiem.
Szkoda, że rodzina zbiera się tylko wtedy, gdy ktoś umrze.
Ciężko było patrzeć na tatę. Teraz jest w lepszym miejscu.
- Długo chorował. - Śmierć jest lepsza od choroby?
Wiesz, o co mi chodzi. Właśnie dlatego nie zżywam się z ludźmi.
- Potrzeba zbyt dużo emocji. - Pewnie dlatego nigdy nie dzwonisz.
Niektóre rodziny spotykają się często, a niektóre na pogrzebach.
Tacy już jesteśmy.
Wiem, że to nie odpowiednia pora, ale będę potrzebował tej kasy.
- Cholera. - Dzielimy się kosztami, prawda?
Tak, ale nie mam jej teraz.
Jak to, nie masz?
Przyleciałeś tu pierwszą klasą.
Naprawdę nie mam gotówki.
Przez kryzys sporo straciłem.
Będziemy musieli później o tym porozmawiać.
- Właśnie, że nie. Teraz. - Mógłbyś przestać?
Rozpaczam po ojcu.
Zobacz ile samochodów.
Na pogrzeby trzeba przyjeżdżać wcześniej.
Nie ma gdzie zaparkować.
- Tam jest miejsce. Wbijaj się. - Za blisko rogu.
- Nie. Zmieścisz się. - Nie potrzebuję dziś mandatu.
Nie dostaniesz go.
Jedź, bo je stracisz.
Norman! Widzisz?
Elaine! To było moje miejsce.
Wybacz, Norman. Należysz do rodziny?
- Nie, ale jestem jak rodzina. - Nie ma czegoś takiego.
- Elaine. - Boże.
- Cześć. - Co ty tu robisz?
Twój ojciec mnie zaprosił.
Żebyś miała na czyim ramieniu się wypłakać.
- Przestań. - A to kto?
Chodź, kochanie. Jesteśmy na miejscu.
- W porządku? - Chodź.
Dojechaliśmy?
- Tak. - Cholera, mam wujka Russella.
Jak mogłem o nim zapomnieć?
Co się dzieje, do cholery?
Co on odpierdala?
Bardzo tu zielono, co? Zielono, że nie wiem.
Zupełnie jakbym był w limonce.
- Oscar? - Tak?
- Spójrz na mnie. - Dobrze.
Dobrze się czujesz?
Tak, a co?
Bredzisz o psach i zieleni.
Co się dzieje?
O co ci chodzi? Wszystko gra. W życiu nie byłem bardziej zielony.
Jeff, zobacz to.
- Cześć. - Co mu jest?
- Nie wiem. - Grajcie dalej.
O Boże. To valium.
- Valium? - Jestem w kapeli.
Dałam mu twoje valium.
Nie przywykł do niego.
- Pewnie tak. - Wiem, że podglądasz.
Dokąd on idzie?
- Oscar! - Cholera.
- Jedziesz w złą stronę, debilu! - To boli!
- Zatrzymaj się. - Co?
Zatrzymaj się. Wysiadam. Muszę z nią pogadać.
Muszę pogadać z Elaine.
A wujek Russell?
- Potrzebuję cię... - Gdzie jesteśmy?
- Spóźnimy się, grubasie! - Cholera!
Uderzasz mnie w wysypkę.
Przestań, bo ty następny wylądujesz w trumnie.
- Jak się masz? W porządku. - Dziękuję.
Co to za ludzie? Połowy nie kojarzę.
To twoja rodzina. Nie pamiętasz ich z ostatniego pogrzebu?
A tamten?
Pewnie kolega z pracy taty.
Wszystko wygląda dobrze. Spisałeś się.
Nie, my się spisaliśmy.
Mam sam zapłacić za cały pogrzeb?
Tylko chwilowo.
Za parę miesięcy dostanę następną zaliczkę.
A co ja jestem, spółdzielcza kasa kredytowa?
Ja pierdolę, stary!
Cześć, chłopcy. Jak się trzymacie?
Całkiem nieźle.
Czekamy jeszcze na kilka osób. Potem zaczynamy.
Poznał pastor mojego brata Ryana?
Tego pisarza?
Muszę ci się przyznać.
Wziąłem ten pogrzeb, bo bardzo chciałem cię poznać.
Właśnie skończyłem czytać Tajemnicę mamy.
Ale to będzie nasza mała tajemnica,
bo nie powinienem czytać takich książek.
Jestem pewien, że Bóg księdzu wybaczy.
- Nie mogę się doczekać twojej mowy. - Ja ją wygłaszam.
- Myślałem... - Aaron jest najstarszy.
Poważnie?
- Jak się ma moja mała Cynthia? - Duncan.
Patrzcie tylko.
Staram się to wszystko jakoś okiełznać.
Był dobrym mężem i wspaniałym ojcem dwóch zdrowych, silnych chłopców.
Nie mogę zrozumieć, dlaczego oni nie zdecydowali się
- na dzieci. - Cynthio.
Napijesz się kawy?
Kawa może wiele zdziałać, ale zmarłemu życia nie przywróci.
A herbaty?
- Hej, Ryan. - Hej.
Muszę poćwiczyć przemowę. Zajmiesz się wujkiem Russellem?
Spójrz na Martinę. Dziewczyna wyrosła.
Mała Martina? Ona chodzi do liceum.
Może i tak, ale tyłeczek ma już z uniwerku.
- Nieważne. - Powinienem zapytać, jak się czuje.
Tak po sąsiedzku.
Tak, zrób to.
- Zaproponuj jej soczek. - Stary.
"Mój ojciec był wyjątkowym człowiekiem.
- "Urodził się w 19..." - W 1938.
Cześć, Aaron.
Cześć.
Przykro mi z powodu twojego taty. Wiele o tobie mówił.
Wspominał o mnie? Wybacz. Mam na imię Frank.
Nie bardzo.
Kochanie, możemy porozmawiać?
Za chwilkę. Muszę iść, Frank.
Ale dzięki, że przyszedłeś.
Ostrożnie z moim wózkiem! Nie poobijaj.
Szybciej! Jesteśmy spóźnieni!
Musimy coś dokończyć. Pamiętasz?
Kotku, nie jestem teraz w nastroju.
Nie założyłam majtek.
- Ojciec mi umarł. Załóż je. - Staram się ci pomóc.
Bardzo chcę mieć to dziecko. Chodź.
- Mamy pięć minut. - Chwilka.
- Co? - Nie gap się.
Na dole jest facet... Nie patrz.
...w czarnej skórze, który ciągle się na mnie gapi.
Widzę. I co z nim?
- Nie gap się. - Nie gapię.
Poznajesz go?
Nie, ale to pewnie kolega ojca.
Teraz muszę iść zobaczyć, co z jedzeniem.
Załóż majtki zanim zaczniesz je dotykać.
Jakieś duże.
- Spójrzcie. - Teraz jest w lepszym miejscu.
Piękny, prawda? I do tego śpiewa.
- Ano śpiewa. - Zobaczymy się w środku.
- Śpiewa. - Jak Bee Gees.
- Brzmi super. Elaine. - Dziękuję za przyjście.
- Witam. Co jest? - Posłuchaj.
- Muszę ci o czymś powiedzieć. - Dobrze.
Ale uprzedzam, że ci się to nie spodoba.
Aaron.
- Wujek Duncan. - Jak stoimy z czasem?
Zaczniemy, jak tylko Russell przyjedzie.
Jak to się stało, że Ryan nie będzie wygłaszał mowy?
Chciałem, ale Aaron jest najstarszy.
Na pewno będzie wyjątkowa.
Wielka szkoda.
Na pewno sobie poradzisz, ale to Ryan jest w rodzinie pisarzem.
Ja też jestem.
Każdy potrafi wypisać czek. Twój brat pisze powieści.
Przeproszę was.
Chcę cię o coś zapytać, wujku.
- Dobrze. - O Martinę.
Małą Martinę?
Nie jest z nami naprawdę spokrewniona?
Nie. Jest tylko przyjacielem rodziny.
To dobrze.
- Jak to nie valium? - To ciekawe.
Myślałaś, że to valium, ale tak nie jest.
- Ups. - A co to jest?
Taki środek halucynogenny.
- Meskalina, kwas. - Że co?
W małej pigułce.
- Boże. To nie jest śmieszne. - W ogóle.
- Spójrz na niego. - O Boże.
- Odleciał kompletnie. - Czemu...
Jest naćpany.
Czemu trzymasz w domu takie rzeczy?
Studiuję farmakologię.
A kto wchodzi do cudzego domu
i łyka cudze piguły?
- Myślałam, że to valium. - No jasne.
Co robić? Mam mu powiedzieć?
Nie. Przestraszy się tylko.
- Dobrze. - Wszystko będzie dobrze.
Niech zbyt długo z nikim nie rozmawia.
- Dobrze. - Albo z krzakiem.
Wlazł w krzaki.
Kochanie? Dokąd idziesz?
Jeffrey, pomóż mi.
Oscar. Oscar.
O rany.
Pomocy! Moja pachwina.
Zaraz będzie to twoja głowa. Szybciej, spóźnimy się na pogrzeb.
Kiedy dojedziemy na górę, moja moszna będzie wyglądać
jak marynarski worek z dwoma kulami do kręgli w środku.
Tak jak twój mózg.
O kurwa.
Hej.
Oscar.
Cześć, tato.
Jak się masz?
Nieźle, jak na pogrzeb brata.
- Tak, to jego pogrzeb. - Cześć, tatku.
- Hej. - Dobrze wyglądasz.
Jak ci idzie na studiach?
Dobrze. Nie martw się.
- Nie martwię. - Oscar.
Oscar.
- Przyprowadziłaś kolegę. - To nie kolega, tylko mój chłopak.
Miło pana widzieć, doktorze.
- Współczuję panu. - Derek. Dzięki, że jesteś.
Dziękuję. Witaj, Elaine.
Jak w pracy?
Nie może być lepiej.
Powinniśmy umówić się na golfa.
Wszystko bym panu opowiedział.
- Z przyjemnością. - Świetnie.
- Może Elaine do nas dołączy. - Wspaniale.
Zagramy we troje.
- Elaine! - Ciociu Cynthio.
Przykro mi z powodu wujka Edwarda.
- Będzie nam go brakować. - I Jeff, w trampkach.
Dostałem je od niego.
Ciociu, to jest Oscar.
Przykro mi z powodu śmierci.
- Już dobrze. - Przepraszam.
Cudowna...
Boża łaska ta.
Zbawiła z grzechów mnie...
Miło was oboje widzieć.
- Ciebie też, ciociu. - Jest mi bardzo, bardzo przykro.
- Tato. - Cynthia.
- Potrzebujemy planu. - Owszem.
Co on wyprawia?
- Kocham cię. - Boże.
O Boże.
Pchaj ofermo!
- Spierdziałeś się? - Z życiem.
- Hej. - O, Boże.
Słyszałem o waszych zaręczynach.
- Skąd... - Słyszałem.
Nie mam na to dzisiaj siły.
Pewnie.
Ale nie powiedziałam jeszcze tacie
i miło by było, gdybyś się nie wydał.
Dobra. Zrobię to dla ciebie.
Na co on patrzy?
- Elaine, czy mogę... - Oscar?
- Kochanie. - Nawet nie skończyłem.
Mój ojciec był wyjątkowym człowiekiem.
Urodził się w 1938.
Rok 1938 był wyjątkowy.
Jeżeli masz chwilkę, chciałbym z tobą o czymś porozmawiać.
Jasne.
Przestań się mazać. Twoje gile lecą mi na kołnierz.
Tylko nie schody.
A co z nimi nie tak? Wjeżdżajmy i już. Szybciej!
Mam wnieść po schodach twoje stare dupsko?
Tak, masz je wnieść.
- Często bywasz na pogrzebach? - Nie, to mój pierwszy.
Nasz ślub ma być taki sam.
Możesz na nim spotkać wymarzonego faceta.
Muszę iść na pogrzeb i jeszcze mam tu płaksę.
Przestań.
To delikatna sprawa.
Gdzieś ty był, jak pan Bóg mózgi rozdawał?
Czy to może zaczekać?
Mój wujek już tu jest. Mamy też opóźnienie.
Jasne.
Dzięki.
Mówiłem, żebyś na mnie nie dyszał.
Daj mi. Usiądź sobie.
- Widzę podwójnie. - Usiądź.
- To ty, Derek? - Siadaj.
Cześć, staruszku. Jak się masz?
Wielkie dzięki.
- Muszę się napić. - Dzięki raz jeszcze.
- Chodź, Norman. - Jakiegoś Gatorade'a.
- Wstawaj. - Zastrzyk energii.
Proszę zająć miejsca. Zaczynamy uroczystość.
- Uważaj. - Dobrze.
Uważaj. Należę do rodziny.
Niech to cholera. Pełno tu starców.
Niezłe nogi.
Członkowie rodziny i przyjaciele.
Zebraliśmy się tu, by opłakiwać śmierć wspaniałego człowieka.
Przepraszam.
Edwarda Barnesa.
Chciałbym zacząć...
Wiem, że nie uważasz mnie za członka rodziny.
Bo nim nie jesteś, więc siedź cicho.
Kiedy mnie na zewnątrz obraziłaś, w moim aucie był wujek Russell.
Zajęłaś mi miejsce na parkingu. Musiałem sam z nim wjechać na górę.
Prawie się spóźniliśmy.
Tkniesz mnie jeszcze raz, to skopię ci tyłek.
Ojej, pogróżki.
- Co się dzieje? - Zajęła mi miejsce na parkingu.
Miejsce na parkingu? Mój ojciec nie żyje. Zachowuj się.
"Jonatan zawarł z Dawidem więź przyjaźni, umiłował go bowiem jak samego siebie.
"Jonatan zdjął płaszcz, który miał na sobie
"i oddał go Dawidowi, jak i resztę swojego stroju
"aż do swego miecza, łuku i pasa".
Teraz parę słów powie syn Edwarda, Aaron. Starszy brat Ryana.
Tylko o parę miesięcy. Urodziliśmy się w tym samym roku.
Nie twoja wina, mamo.
- Ostatnia szansa. - Dam radę.
Tata umrze tylko raz.
Dzień dobry.
Albo może po prostu "witajcie",
bo dzień raczej nie jest dobry.
Mój ojciec był wyjątkowym człowiekiem.
Urodził się w 1938 roku,
który też był wyjątkowy.
W 1938 piosenka Shortnin' Bread była wielkim przebojem.
Niektórzy z was mogą ją pamiętać.
Dzidziuś mamusi kocha, kocha,
Dzidziuś mamusi kocha, kocha chlebek
W 1938 Adolf Hitler został człowiekiem roku według magazynu Time.
Założę się, że chcieliby to cofnąć.
Mój ojciec uwielbiał oglądać Discovery Channel.
Moją mamę można nazwać wdową "Tygodnia rekinów".
Ojca fascynowało wszystko, co miało związek z rekinami,
- dzikami, czy żukami gnojakami. - Widziałaś to?
- Uwielbiał serial The Golden Girls. - Co?
Blanche, Dorothy i Rose.
- Trumna się poruszyła. - Najbardziej podobało mu się,
- gdy The Golden Girls były... - Wcale nie.
- Elaine. - Oglądał go trzy razy dziennie.
Pytałem go czasem, czy byśmy gdzieś razem nie poszli...
On żyje. W trumnie jest coś żywego.
- Nic nie ma. - Trzeba im powiedzieć...
Trumna się rusza.
- Ktoś w niej jest. - Oscar, usiądź.
Poruszyła się. Widziałem.
- Ktoś żywy chce z niej wyjść. - Pomóc ci?
- Nie widzicie? - Zostaw.
Co jest z wami? Trumna się rusza.
Oscar, siadaj.
- Pokażę wam, że on żyje. - Elaine, zrób coś.
Nie. Pokażę wam.
- Odejdź stamtąd. - Oscar!
- Boże! Ryan! - Zrób coś!
Hej! Hej!
Ciało!
- Cynthio! - Mamo.
Pomogę mu.
- Nie! - Zaczekaj!
On umrze!
Ty jesteś najstarszy. Zobacz, co mu odjebało.
Idę.
Hej!
Jeff.
Krępuję się.
Rusz się!
Jestem na to za stary.
- Kiedy odbędzie się ten pogrzeb? - Trochę później, kochanie.
- Hej! Hej! - Ja po prostu...
- O Boże. - Hej!
- Co to, kurwa, miało być? - Aaron.
- Nie. - Przykro mi, Aaron.
- Musisz coś zrozumieć... - Przykro ci?
Mój ojciec rozłożył się na podłodze, jak pieprzony Screamin' Jay Hawkins,
- ale to nic, bo ci jest przykro! - Bardzo mi...
- Trumna się ruszała. - Do mnie mówi?
- Do mnie? - Oscar, zamknij się.
- Do mnie? - Proszę cię.
Nie mówi do ciebie. Aaron, wracaj do środka.
Później ci wyjaśnię.
Wynagrodzisz mi to na następnym pogrzebie mojego ojca.
- Kotku. - Nie i jeszcze raz nie.
Nie będziemy się teraz kochać!
- Nie o to chciałam zapytać. - A o co?
- Czy wszystko w porządku? - Nie.
- Wybiegłeś... - Nie.
- Przepraszam, Michelle. - Nie szkodzi.
- Zabiję go. - Już dobrze.
Ty jebany debilu!
- Zostaw go, tato! Proszę! - Zostawić?
Nie wierzę, że przyprowadziłaś psychola. Nie chcę go więcej widzieć.
Wiesz, że Oscar zwykle tak się nie zachowuje.
Wziął pewne leki i...
- Leki? - Dałam mu valium
- i źle na nie reaguje. - To nie od valium.
Twoja matka brała valium przez 40 lat i nigdy żadnej trumny nie przewróciła.
- Przestań, tato. - To jeszcze nie koniec.
Zapłacisz za to. Obiecuję ci!
- Dzięki, Jeff. - Spoko, kuzynku.
Chciałbym wszystkich serdecznie przeprosić.
Wszystko wraca powoli na swoje miejsce.
Zapraszam więc do przekąsek.
Nugetsy z suma są przepyszne.
Damy wam znać, gdy będziemy gotowi.
Spalmy go i miejmy to już głowy.
- Idę zapalić. - Dobra.
To musiało być dla ciebie straszne.
Może wyjdziemy się przewietrzyć?
Hej, cwaniaku. Czytałem twoją ostatnią książkę.
- Czarny ból. - Super. Dzięki, wujku.
To nie komplement, ty arogancki draniu.
Co za stek bzdur. Dupy bym sobie tym nie podtarł.
- Wszystko w porządku, Aaron? - Daję radę.
To musiało być trudne,
kiedy twój ojciec wypadł z trumny jak zdechła ryba.
On wypadł... A ja wtedy: "Kurde!"
Nie teraz, Norman.
- Muszę gdzieś iść. - Masz rację. Wybacz.
Ale wiesz, to po prostu straszne.
Nigdy nie wiesz, kiedy przyjdzie na ciebie pora.
A jak przyjdzie, to przyjdzie.
Boję się bo mam tę wysypkę
i nie wiem skąd się wzięła...
Wiem, że to nie chlamydia.
Wiem, jak taka wygląda. To coś innego i dlatego się boję.
- Nie wiem co to jest. - Zapytaj wujka Duncana.
Jest lekarzem.
Masz rację.
Może my stoimy w miejscu, a trumna się rusza.
- Nie, to nie... - Nie.
Posłuchaj, trumna się poruszyła.
- Widziałem. - Nie, Oscar.
- Elaine, czy ja tracę rozum? - Nie tracisz, kochanie.
- Dlaczego mam takie wielkie dłonie? - Spójrz na mnie. Skup się.
Uwielbiam tą grę.
To dobrze. Muszę ci coś powiedzieć.
Co się stało, ukochana?
Pamiętasz to valium, które ci dałam?
Tak.
Okazało się, że to nie było valium. Niezupełnie.
- Słyszysz mnie? - Halo!
- Czy ja ślepnę? - Boże.
Przyrzekam.
Wujku Duncanie! Pani Cynthio, Michelle.
Od tygodni mam to na ręku
i chciałem zapytać, czy może wiesz, co to jest?
Nie jestem...
Powinieneś iść do dermatologa, Norman.
- Idę się przewietrzyć. - Dobrze.
Czemu? Przecież nie mam jakiejś niedokrwistości sierpowatej.
Nie, to wygląda jak mutacja barwnika skóry.
Mutacja barwnika?
Jak Niesamowity Hulk?
Nie mogę zrobić się zielony.
Jestem czarny i wrażliwy. Nie mogę się z byle powodu robić zielony.
Już to widzę.
Dostaję pocztę z sądu rodzinnego: "To nie Hulk, kochanie.
"Hulkowi pobierają krew u Maury'ego Povicha".
Pewnie masz na coś uczulenie. Może na skorupiaki albo orzechy.
- A jakie orzechy powodują mutację? - Nie wiem. Muszę cię przeprosić.
Ktoś mi dał prochy hipoalergiczne?
- Halucynogenne. - Hagucylogenne.
- Powiedziałaś mu? - Dopiero co.
- Jak się czujesz? - Odurzono mnie.
Tak, nie. Tak.
- Może trochę. - Ty to zrobiłeś.
- Ty głupcze! - Oscar, zaczekaj!
- Puść go! - Ile to będzie trwało?
Jest teraz bardzo silny.
- Wiem, przepraszam. - Jak długo?
- Osiem godzin? - Osiem, kurwa!
Co ty robisz?
Niedobrze mi.
- To twoja wina. - Twoja. Ty mu to dałaś.
Cholera.
Zaczekaj, kochanie.
Elaine, co się dzieje?
- Śledzisz mnie? - Nie teraz, Derek!
Hej!
- Przepraszam. - Wszystko w porządku?
- O cholera! - Oscar!
Przepraszam wszystkich, niedobrze mu.
Kotku, zwolnij!
- Oscar! - Oscar!
Nie wchodź tam!
Łazienka jest tam.
- Oscar. - Wyjdź.
Co ty wyprawiasz?
Wyjdź albo odstrzelę ci łeb.
- Łapy w górę! - Czy ty...
Do góry!
Kochanie.
- Żartujesz sobie? Otwórz drzwi. - Tylko spokojnie.
- Skarbie. - Cholera.
Zamknąłeś od wewnątrz.
- Otwórz, proszę. - Cholera.
- Elaine? Nie mogę znaleźć pigułek. - Czy możesz...
O cholera.
- Otwórz drzwi. - Do ośmiu godzin.
- Otwieraj. - Idealnie.
- Otwórz drzwi, skarbie. - Minęło już pięć minut.
- Cudownie. - Niech to szlag!
Ja pierdolę! Pięć minut?
- Cholera! - Co się dzieje?
- Otwórz drzwi, proszę. - Wiesz, co?
Skocz coś przekąsić. Niedługo zaczynamy.
Ludzie robią w żałobie dziwne rzeczy.
- Tak. - Pamiętasz,
że mieliśmy porozmawiać.
- Czy możemy... - Gdzie możemy pogadać na osobności?
Lachociągi!
Cudownie.
- Typowe dla Edwarda. - Wiem.
Piszesz powieść?
Tak, to moje.
- Wybacz. - Jak twój brat.
Ja pierwszy zacząłem pisać.
Parę artykułów dla magazynu Jet. Jeden o nadciśnieniu.
Ale to było jakiś czas temu.
Teraz pracuję głównie jako doradca podatkowy.
Musisz być dumny z Ryana. Wydał już kilka powieści.
Tak. Bardzo.
O czym chciałeś porozmawiać?
Twój ojciec był mi bardzo bliski.
- To miło. - Spędzaliśmy razem mnóstwo czasu.
Cóż, tata był duszą towarzystwa.
Chciałem ci pokazać kilka naszych wspólnych zdjęć.
To ja z twoim tatą na Venice Beach, Muscle Beach.
Tu w zachodnim Hollywood na paradzie z okazji Halloween.
Nie wiem czy byłeś, ale cóż to jest za widok.
Oscar.
Jak się tam dostałeś?
A tu jesteśmy na premierze Dreamgirls.
Ja byłem przebrany za Deenę, więc twój ojciec musiał być Effie.
Jak dobrze znałeś mojego ojca?
O, nie.
Myślisz, że możesz tu przychodzić i oczerniać dobre imię taty
pokazując kilka waszych zdjęć z seansu Dreamgirls?
No i co? Też widziałem ten film. Dwa czy trzy razy.
To nie znaczy, że jestem gejem.
Zeszłam na złą drogę No to będzie jazda
- To nic nie znaczy. - Przepraszam.
Pewnie sam by ci powiedział, ale bał się twojej reakcji.
Moja matka wie?
Nie i nie musi.
Dopóki nie dostanę tego, co mi się należy.
Słucham? A niby co to jest?
Na coś zasługuję.
Byliśmy kochankami, a w testamencie nie zostawił mi nic.
Wiesz, jak się przez to czuję?
Nie wiem i mam to gdzieś.
Powiem ci. Jak tani śmieć.
- Jak jakaś tania dziwka. - Czego chcesz?
Chcę wiele, ale nie proszę cię o to, czego chcę.
- Zasługuję na 30 tys. Dolarów. - 30 tysięcy?
Naćpałeś się? Nie dam ci tyle.
Chcę kupić dom! Staram się o dziecko!
Nie mogę ci dać 30 tysięcy!
Twój ojciec obiecał mi, że będzie się mną opiekował.
Wiele poświęciłem, żeby go uszczęśliwić.
Nie chcę tego robić, ale pokażę te zdjęcia twojej matce.
Chcesz tego?
Cholera!
Zaczekaj.
Dobra.
Właśnie opowiadałem George'owi,
jak twój ojciec
kazał nam się kąpać nago, kiedy byliśmy chłopcami.
- Zabawne, nie? - Prześmieszne.
- Może twój mąż będzie wiedział. - Aaron! Zaczekaj!
Później?
Mogę pomóc?
Nie trzeba. Dzięki.
Oscar, proszę.
Co robisz po pogrzebie?
Mam bilety na występ Ushera. Pierwszy rząd.
Nie masz.
Ale mogę mieć raz dwa.
Idź sobie.
Nie zasługujesz na nią!
Nie zasługuje.
Idę poszukać Normana.
Nigdy nie byłaś w Nowym Jorku?
Raz z rodzicami.
Z rodzicami się nie liczy. Musisz sama przyjechać. Oprowadzę cię.
- Kiedy masz urodziny? - W zeszłym tygodniu miałam osiemnastkę.
To moja ulubiona liczba.
Kup bilet i przyjedź do mnie
do Nowego Jorku w tym roku. Zrobisz to?
Dla mnie?
No pewnie.
I o to chodzi. Mam dla ciebie mnóstwo słodkości.
- Tak? - Lubisz lizaki?
- Ryan, musimy pogadać? - Gumisie...
- Musimy pogadać. - Nie teraz.
- Naprawdę musimy. - Daj mi pięć minut, dobra?
Rozpaczam, braciszku.
Martina, możesz nas zostawić? Musimy o czymś porozmawiać.
SpongeBob leci w telewizji. No to pa.
Co ty wyprawiasz?
Pamiętasz tego gościa? Zastanawialiśmy się czy to kolega.
- Tego w skórze. - Tak.
Pokazał mi kilka zdjęć, na których jest z naszym tatą.
Kilka zdjęć.
- Co w tym złego? - Ojca i jego razem.
- Gramy w 20 pytań, czy co? - Był kochankiem taty.
- O nie. Nie. - Tak. Nazywa się Frank.
Pokazał mi zdjęcia, na których robi z tatą różne rzeczy.
Chcesz mi powiedzieć, że ojciec był cieplakiem?
- Był cieplutki. - Bez jaj.
Nie wierzę. Mój ojciec nie jest gejem.
Był taki hetero, że ja przy nim wyglądałem na geja.
A nim, kurwa, nie jestem!
Tatusiu!
Nie wiedziałem, że ćwiczył jogę.
Robią taczuszkę.
- Dzięki. - Nie kumam.
Co ona widzi w tym pozerze, czego nie widzi we mnie?
- To coś poważnego. - No jasne, to moje życie.
W nocy śpię tylko osiem godzin.
- Jestem w kropce. - Co?
- Nie, stary. - Co?
- Ja jestem. Mutacja barwnika? - Racja.
Może to jest to samo, co Michael Jackson miał na jajach.
Nie wiem, co on miał na jajach.
- Tak. - Pytasz mnie,
jak bym mu je macał.
- Spróbuj ciasta. Chyba jest z orzechami. - No i?
Tata Elaine powiedział, że mogę mieć na nie uczulenie.
To ich nie jedz. Odłóż widelec i nie jedz.
Właśnie to robię, gdy się denerwuję. Jem.
Jak ci ręka odpadnie, przestaniesz jeść.
Po prostu go spróbuj. Powiedz, czy są w nim orzechy.
Szaleję za Elaine, a ty mi nie pomagasz.
Przestań na chwilę żreć, grubasie. Nałóż mi coś.
Pójdę umyć ręce i zrobię ci coś wyjątkowego.
Wiem, że uwielbiasz kapustę z ostrym sosem.
Chodź do taty.
Wujku Russell.
Widziałeś tu gdzieś może buteleczkę z valium?
- To znaczy tak? - Nie strasz mnie.
Same cholerne orzechy.
- Niedługo zaczniemy ceremonię. - Doktorze Barnes!
- Wracajmy do środka. - Zaraz. Potrzebuję chwili na osobności.
Tylko na moment.
- Doktorze, jedno szybkie... - Przepraszam.
Jak się pani miewa?
- Dobrze pani wygląda. - Dziękuję
Trzyma się pani jakoś? Pani macaroni jest przepyszne.
Sześć różnych serów. Dobrze wyglądał w tej trumnie.
Solidnie zesztywniał po śmierci. Może za wyjątkiem lewej ręki.
Można mu założyć jakąś rękawicę kuchenną, czy coś.
Garnitur jest wspaniały.
Wygląda jak Colin Powell. Jak prawdziwy republikanin.
A sprawdziła pani buty?
W domu pogrzebowym czasem kradną buty.
- Zwłaszcza z krokodylej skóry. - Norman...
- Przepraszam cię. - Pani wybaczy.
Jezu Chryste!
Ktoś zgubił swoje pigułki.
Jeżeli mu teraz nie zapłacimy, pokaże zdjęcia mamie.
- Daj mi pomyśleć, dobra? - Myśl, myśl.
- Musisz mu zapłacić. - Tyle wymyśliłeś?
Mam mu zapłacić? A gdzie kasa od ciebie?
Nie masz oszczędności? Skarpetki pod łóżkiem, świnki skarbonki?
Jestem spłukany i tonę w długach. Będę musiał robić z siebie pajaca w TV.
Jak nie zdobędę kasy, będę musiał wystąpić w reality show.
Mam zapłacić za pogrzeb, catering, całą resztę
i jeszcze wykombinować 30 tysięcy?
- To też twój tata. - Ale ty jesteś najstarszy.
- O dziewięć miesięcy, jak sam podkreśliłeś. - Nieważne.
Rodzice już wystarczająco długo musieli cię utrzymywać.
Musiałeś coś zaoszczędzić. Czynszu nie płacisz od dawna.
Mieszkam z nimi, ale nie jestem sępem.
Ojciec od pięciu lat był na emeryturze.
Myślisz, że kto płacił rachunki?
Skoro obaj mamy problemy finansowe, to co nam pozostaje? Jebać go!
Jebać go, Aaron.
Po prostu mu zapłać.
- Wszystko w porządku, przyjacielu? - Gówno w porządku.
Umarł mój siostrzeniec, a te gnoje zżarły całą sałatkę.
Możemy już powoli zaczynać.
Jeszcze pięć minut.
Wszystko w porządku, kotku?
Nie będziemy mogli się wyprowadzić tak szybko, jakbyśmy chcieli. Wybacz.
Zaczekaj. O czym ty mówisz?
Nie mówiłbym tego, gdybym nie miał dobrego powodu.
- Co to za powód? - Aaron, nie mamy na to czasu.
Staram się być wyrozumiała,
ale musisz mi to wyjaśnić. Nie żartuję!
Daj mi trochę czasu, dobrze?
Nie wolno tego czytać.
- Leżało na stole. - Co to miało znaczyć?
Jeżeli coś leży na stole,
to znaczy, że jest dla każdego. Tak już jest.
Takie są zasady.
- Możemy przejść do rzeczy? - Oczywiście.
Ja wypiszę ci czek, ty dasz nam zdjęcia
i będzie się trzymał z dala od naszej matki.
- Umowa stoi? - Stoi.
Dobra.
- Jak masz na nazwisko? - Lovett.
Pisane przez dwa "t".
- Lovett. - To pierwszy?
- Co? - Powieść. Jej pierwszy szkic.
- Tak, a co? - Nic.
Próbowałem kiedyś pisać. Też mi nie wychodziło.
Pisanie jest jak dar. Albo go masz, albo nie.
Ale musi ci być ciężko.
Twój brat pisze bestsellery.
Pudełeczko Rhondy przeczytaliśmy z twoim ojcem od deski do deski.
Bardzo się nam podobała. Ojciec był z ciebie dumny.
Cóż, dzięki.
- Starczy. Nie dam rady. - Chwila, Aaron.
Co robisz?
Nie dam temu typkowi moich ciężko zarobionych pieniędzy.
Nie bądź głupi.
Oddam ci kasę, jak tylko dostanę zaliczkę.
Przylazł tu w dniu pogrzebu ojca.
Do tego jeszcze drwi z mojej książki.
- Ale ma zdjęcia. - No to co? Mam to w dupie.
Może je pokazać, komu chce. Niech je sobie wystawi na Facebooku.
Za kogo on się, kurwa, uważa?
Jak chcesz. Ty będziesz za to odpowiedzialny.
Chwileczkę, zaczekaj.
Zejdź mi z drogi.
- Pogadajmy. - Nie ma o czym.
- Nie. - Powiedziałem z drogi!
Przyniosłeś gnata na pogrzeb?
Nie trzeba do nikogo strzelać.
- Weź jego spluwę! - Nie ma żadnej.
- Masz jakiś sznur? Taśmę klejącą? - Wyglądam na seryjnego mordercę?
Nie chodzę z liną i taśmą klejącą w kieszeni.
- Nic nie widzę. - Ratunku!
- Użyj krawata! - Mojego?
- A co ja mam z nim zrobić? - Wsadź mu go do ust.
Pierwsza zasada wojenna to odciąć środki komunikacji.
Weź to z zasłony. Szybko.
Zwiąż mu nogi. Szybko!
- Jak na pieprzonym rodeo! - Dobra, teraz ręce.
Silny jest. Wszystko muszę robić sam?
Wszystko, oprócz wypisywania czeków!
Wiesz co było w tamtym cieście? Co to za koleś?
Właź i zamknij drzwi, Norman.
- Co się dzieje? - Ma atak.
- O w mordę! - Tak.
Na zewnątrz znalazłem valium.
- Może go uspokoi. - Tak, daj mu.
- Dobra. - Szybciej.
Położę mu pod głowę marynarkę,
żeby sobie nie odgryzł języka.
Nauczyłem się tego w liceum.
- Szybciej. - Hej, kolego, to ci pomoże.
- Otwieraj. - Proszę.
- O tak. Właśnie tak. - Otwórz szeroko.
- Tak. - Nic ci nie będzie.
- Nie widzieliście może małej... - Wchodź, Jeff.
Mówiłem ci, żebyś zamknął drzwi.
Nie wiedziałem, że na klucz!
- Co się dzieje? - Ma atak.
- To czemu jest związany? - Żeby nie połknął języka.
Taka jest procedura.
O Boże.
Szantażuje was? Czym?
Gdybym mógł ci powiedzieć, to nie byłby to szantaż.
Zaufajcie nam. Później wam wyjaśnimy.
Co z nim zrobimy?
Właśnie, Ryan? Ty na niego napadłeś.
- Nie wiem. Pomyślcie. - To ty jesteś wielkim pisarzem.
Czemu nie napiszesz czegoś, gdzie żyjemy razem długo i szczęśliwie?
- Jak długo działa to valium? - Valium? Jakie valium?
Znalazłem buteleczkę valium
i daliśmy mu klika pigułek, żeby się uspokoił.
To mu dałeś? O, cholera.
- Co? - Co?
Widzicie...
Dałem mu tylko valium.
Znalazłem je na trawniku na zewnątrz.
Powiem wam, o co chodzi.
Wszyscy mówią tu, że to valium.
- Tak nie jest. - No i?
To raczej kwas zmieszany z kwasem, czyli kwas.
Oscar wziął jedną przez pomyłkę i dlatego zachowuje się, jak wariat.
Skąd ty to masz, Jeff?
Zrobiłem dla kogoś.
- Dla kogo? Amy Winehouse? - Chwileczkę.
Chłopak Elaine,
ten który przewrócił trumnę,
- wziął tylko jedną? - Tak. Jedną.
- O cholera. - Nie inaczej.
- A ty ile mu ich dałeś? - Cztery albo pięć.
Cztery albo pięć? Jezu!
- Myślałem, że to valium. - Ciszej bądź.
Myślałem, że to valium.
- Ale pięć? - Tak.
Nie daje się komuś pięciu pastylek na kaszel.
Za ciasny czepek nosiłeś na basenie.
Może powinniśmy zadzwonić po pogotowie.
Jeżeli ktoś się dowie, że siłą daliście mu kwas,
wszyscy wylądujemy w pierdlu.
- Może umrzeć? - Hej.
- Co? - Czy może umrzeć?
Nie! Ale zwariować? Może.
Troszkę. Możliwe. To zależy.
Aaron? Ryan, kochanie? Jesteście tam?
Musimy zaczynać.
Zaraz wychodzimy, mamo.
Musimy iść.
Będziemy grali na zwłokę, dopóki czegoś nie wymyślimy.
Zostańcie z nim i go pilnujcie.
Jak to mamy zostać...
Pilnujcie go, żeby nie uciekł.
Zamknijcie za nami drzwi.
Wszystko przez ciebie i twój zestaw małego chemika.
- Już w gimnazjum... - Zamknij się, Norman
Co tam, mamo?
Wielebny Davis chce z wami porozmawiać.
- Gdzie masz krawat? - Szukam go.
Kończy mi się pomału cierpliwość.
Jeżeli zaraz nie zaczniemy pogrzebu,
będziemy musieli porozmawiać o mojej rekompensacie.
Jasne. Jeszcze tylko pięć minut.
Nie chcę znowu przez to przechodzić.
- Wysłuchaj mnie tylko. - Słuchaj...
Nie chcesz się ze mną umówić tylko dlatego
- że twój ojciec mnie lubi. - Nie!
- Pomożesz mi? - Boże, twoja skóra jest taka miękka.
- Przestań, dobra? - OK.
To, że się wcześniej spotykaliśmy było błędem.
Spędziliśmy ze sobą kilka niesamowitych miesięcy,
- ale potem zdałam sobie sprawę... - To nie fair. Było nam razem świetnie.
- Kupiłem ci zegarek, prawda? - Masz.
- Co robisz? - Weź go sobie.
A nasza pierwsza wspólna noc? Po imprezie u Normana?
- Było niesamowicie. - Byłam zalana.
Równie dobrze mógłbyś być koniem.
- Dzięki. - To nie komplement, Derek!
Idź już sobie.
Wciąż o mnie myślisz, prawda? Nic nie mów.
Co jest z nim nie tak?
Jak pięknie.
Ciągle nie ma sałatki.
- Cześć, wujku Russell. - Hej.
To cudze. Lepiej tego nie jedz.
Teraz jest moje.
Co cię trapi, synu?
Kobiety, wujku.
Nie ma kobiet bez problemów.
- Racja. - Gdyby nie miały problemów,
- nie pozwoliłby nam się tknąć. - Tak.
Coś ci powiem o kobietach.
Są mądrzejsze niż myślisz,
ale nie tak mądre, za jakie się uważają.
Te baby.
Nie rozumiem jej. Zachowuje się, jakbym nie istniał.
Nie wieżę, że nie czuje tego, co ja.
- Zgrywa niedostępną. - Właśnie.
- Chce, żebyś na nią zapracował. - OK.
Kobieta chce faceta, który może ją kontrolować.
- Tak myślisz? - Idź do niej i nią wstrząśnij.
- Wstrząsnąć? - Tak.
- Mam nią wstrząsnąć? - Nie wstrząsanie nie pomogło, prawda?
- Dobrze. - Wstrząśnij nią i pocałuj.
Wątpię, żeby poszło tak łatwo.
- O rany. - Co jest?
Muszę się wysrać. A właśnie zacząłem sałatkę.
Norman! Muszę postawić batona!
- Zobacz jego oczy. To nie jest normalne. - Wygląda jak zombie.
Halo?
- Halo? - Halo.
- Muszę do łazienki, otwórz! - Załatw to.
Otwórz drzwi.
- Idź do tej na górze. - Jestem na wózku, idioto!
Jak mam wjechać po tych zasranych schodach?
- Co zrobimy? - Nie wiem.
- Otwórz te zasrane drzwi! - Schowajmy go za kanapę.
Muszę iść do kibla. Otwieraj.
Norman!
- Otwieraj drzwi! - Chwileczkę. Szukam klucza.
Muszę iść na klopa, grubasie.
- Sorki. - Idę po klucz,
wujku Russell.
Żebyś mógł iść do toalety zrobić kupę.
Otwieraj te pieprzone drzwi!
Co tam się wyprawia?
Wujek Russell.
Wyłaź stamtąd.
Myśl, Aaron.
- Myślę. - Wiesz co?
- Nie myśl tylko zrób coś. - Czemu ja wszystko muszę robić?
- To ty go związałeś. - Ktoś musi się troszczyć o mamę.
Ja to robię od kiedy sprzedałeś swoją pierwszą książkę,
ty nadęty gnojku.
Nie możesz tego przeboleć, co?
Zżera cię zazdrość, dlatego że robię to, co ty zawsze chciałeś.
Nie mogłem zostawić rodziny.
Mam mamę, tatę, żonę. Mnóstwo odpowiedzialności.
Nie zasłaniaj się odpowiedzialnością.
Trzy lata pisałeś książkę, której nikomu nie pozwoliłeś przeczytać.
Na co czekasz? Aż umrzesz?
Myślisz, że będziesz jakimś książkowym Tupakiem?
Przynajmniej nie piszę gównianych książek, panie Tajemnico mamy.
Tajemnica polega na tym, że to denna książka.
Panie Czarny ból. To jej czytanie sprawia ból.
Pan Brak Atramentu. Pan Czysta Kartka. Nic nie napisałem.
Moje przynajmniej zostały wydane.
To o to chodzi? Byle były wydane?
- Zabieraj ręce, Aaron. - Nie zabiorę.
- Nie dotykaj mnie. - Będę je kładł, gdzie chcę.
- To właśnie chcesz... - Gdzie mi się podoba.
Chcesz mnie uderzyć w twarz?
Po co, skoro mogę zrobić tak!
- A jak to ci się podoba? - Moje jajo!
Powiem mamie.
- Powiem. - Nie.
Ani mi się waż!
- Mylisz się! - Zadam ci czarny ból.
- Trzymam twoje... - Aaron.
- Nie teraz! - Co wy wyprawiacie?
- Przynieś jakąś cegłę. - Co wy robicie?
- Powiedz jej. - Co ma powiedzieć?
- No co? - Chodź tutaj.
Pamiętasz gościa w skórze?
Tak, kolegę twojego ojca.
Nie wiem, jak ci to powiedzieć, ale on i tata...
Mieli intymny związek.
- Uprawiali seks, Michelle. - Nie.
- Tak. - Z nim? Na pewno?
- Może tylko tak mówi... - Mamy pewność.
A na domiar złego,
- chce jeszcze 30 tys. Dolarów. - Trzydziestu tysięcy?
Albo zacznie wszystkim pokazywać zdjęcia.
- Jakie zdjęcia? - Na których uprawiają seks.
O, Boże!
- Dobra. - Szybciej!
- Już prawie wychodzi. - Zaczekaj!
Zdejmij mi spodnie!
- Sam je zdejmij! - Jak? Jestem kaleką!
Jestem niepełnosprawny! Majtki!
- Zdejmij je. - To mają być majtki?
Majtki! Szybko! Zdjąłeś?
Moment.
- Wąż z ust. - Zaraz!
- Nie! Ręka mi utknęła! - Jak ją tam...
- Uwielbiam te miękkie deski. - Nie! Moja ręka!
Wujku, proszę!
Zmyj się, błagam!
Jak to się mogło stać?
Norman!
Podaj ręcznik!
- Co? - Ominąłeś fragment.
Nie! Boże! Błagam!
- Uspokój się, Norman. - Nie!
Chyba mam trochę w ustach.
Weź się w garść.
Chcesz, żeby cię wszyscy zobaczyli?
Masz rację.
Wszystko jest spoko. Zapomnę o kupie w ustach.
- Wstrzymam na chwilę oddech. - Nigdy jej tam nie było. Nie było.
- Cholera. - O nie.
Jak on...
- Sprawdź. - Hej, kolego?
Jesteś cały?
Cholera.
- Kolego. - Sprawdź go.
- W porządku? - Obudź się, malutki.
- Jak on się nazywa? - Nie wiem.
- Spróbuj Larry. - Larry?
Potrząśnij nim.
- Hej, Larry? - No weź.
- Larry? - Może to nie Larry.
Może Bert albo Ernie. Kuźwa, nie wiem, Wielki Ptak?
Sprawdzę, czy oddycha.
Jeżeli żyje, to będzie oddychał.
Musi oddychać.
Boże, niech on oddycha. Nie oddycha.
- Cholera. - Co?
Nie żyje.
Damy mu połowę naszych oszczędności.
- To nie takie proste. - Czemu?
Aaron nie chce zapłacić.
- A czemu ty nie zapłacisz, Ryan? - Nie w tym rzecz.
Aaron podarł czek,
bo koleś nabijał się z jego książki.
- Wcale nie. - Co takiego?
Twojej książki?
Mi nie dałeś jej przeczytać, a przeczytał ją tamten typek?
- Nie dałem mu. - Tak?
Czyżby?
Wielkie dzięki.
Niech idzie. Przejdzie jej.
Przynajmniej białas dostał to, na co zasłużył.
Czy ja dobrze słyszę?
Ojciec bzykał się z kolesiem, który zmieściłby mu się do kieszeni,
a ty się złościsz, bo jest biały?
Mam to w dupie. Zostaw mnie. Ja rozpaczam.
Rozpaczasz.
Cześć.
Co on znowu odpierdala?
Co się szczerzysz, jak Louis Armstrong?
Aaron, Ryan. Możecie przyjść do gabinetu?
Śmierdzi gównem.
Przepraszam.
Co? Momencik.
Zadzwońcie po pogotowie.
Nie ma po co.
Jak to?
Spójrz na niego. On nie żyje.
Tak naprawdę?
- A jak inaczej? - Coście z nim zrobili?
- Nic. - Musieliście coś zrobić.
Żył, kiedy wychodziliśmy.
Spodziewałem się, że jak wrócimy, to ciągle będzie żył.
Wdał się w walkę ze stołem i stół wygrał.
- Niedobrze. - Tak.
- Co teraz? - 25 lat albo dożywocie.
Chyba muszę być teraz gdzie indziej.
Moment.
Nie mogę iść do więzienia. Nie nadaję się.
Wiesz, jak szybko wysypka będzie się tam roznosić?
Przestań. Nikt nie zna tego gościa.
Nikt nie wie, jak się nazywa. Pewnie nikt nie zwrócił na niego uwagi.
Nie zwrócił uwagi? On ma metr dwadzieścia.
Musimy tylko pozbyć się ciała.
- Jakby przyszedł i poszedł. - Co z nim zrobimy,
wystawimy na Allegro?
Kanapy pozbywałem się dwa miechy!
Czekajcie.
Widzieliście, jaka duża jest trumna wujka Edwarda?
Chcesz go pochować z naszym ojcem?
Czemu nie? Przecież nikt nie zauważy.
- Nie? - Chwila.
To ma sens, Aaron. Zastanów się.
Mamy trumnę, mamy dziurę w ziemi.
Chyba, że masz jakiś lepszy pomysł.
Pochowajmy skurwiela.
Nie ważne co powiesz i ile razy to powiesz,
jestem przekonany, że w końcu będziemy razem.
Wszyscy popełniamy błędy.
Mówię poważnie. Żyje się tylko raz, prawda?
Więc mogłabyś zrobić coś, co cię uszczęśliwi.
Może znalazłam coś, poza mną, na czym mi zależy.
Ty też powinieneś tak zrobić.
Nie mówię o moim ojcu czy jego pieniądzach.
To jest po prostu bezduszne.
- Zależy mi na tobie, Elaine. - Nie, Derek. Zależy ci na sobie.
Zależy ci tylko na tym, jak ja działam na ciebie.
Nieprawda. Zasługuję na ciebie.
- Skończ z tym. - Mówię poważnie.
Co ma ten facet, czego nie mam ja?
Na pewno nie lepszą pracę.
Jest troskliwy.
- Daj spokój. - Szklanki wody
byś człowiekowi nie podał.
- A Oscar zawsze pomaga. - Przestań.
Jest miły i pomaga ludziom.
- Myśli o innych. Jest stabilny. - Tak?
Robi rzeczy, których ty nigdy byś nie zrobił.
- Siedzi nago na dachu. - Co?
Rany.
O Boże! Oscar!
Powinienem to zrobić dawno temu.
Co ty wyprawiasz?
- Nie wiem, chodź tu. - Przestań!
- Elaine? O Boże. - Puszczaj mnie!
- Elaine? - Boże!
- No weź. - Oscar!
Co ty robisz?
- Mogło łączyć nas coś wyjątkowego... - Oscar!
...ale musiałaś to zepsuć. Nawet nie krwawię. Bijesz, jak baba.
Co ty wyprawiasz?
- Co ja wyprawiam? - Co ty robisz?
- Całowałaś go. - Nie!
- Nie całowałam! - Widziałem.
- Pocałowałaś go! - Nieprawda.
- Przysięgam ci. - Jeszcze coś.
- Zdradzasz mnie. - Zamknij się i wynocha!
Zdradziła mnie. Skoczę.
- Kochanie, uspokój się. - Starczy tego. Idę do Normana.
Pasujecie do siebie.
- Jesteś odurzony. - Skoczę.
Nie!
Wracaj, kochanie! Proszę!
- Skoczę. - Zrobisz sobie krzywdę.
Oscar! O Boże!
- Nic ci nie jest? - Jestem cały.
Wyglądacie, jak mróweczki.
Ale tu wysoko.
Jak go schowamy do trumny?
A ta wielka walizka, z którą przyjechałeś?
Dwóch by się takich w niej zmieściło.
Tu nie chodzi o nas, Aaron. Myślcie.
- Przenieśmy go w worku na pranie. - Super.
Tak robią na filmach.
- To ja, Derek. Wpuść mnie, Norman. - Cholera!
- Schowajmy go w łazience. - Norman!
- Za chwilę! - Norman.
Zaraz! Szukam spodni!
- Jakich spodni? - Zaraz!
Otwórz drzwi. To coś pilnego.
- Wpuść mnie. - Cholera.
Co jest?
Co tu robi wujek Russell?
- Musiał skorzystać! - Nie tu i nie teraz.
- Co jest z wami? - Właśnie tak ta kupa...
Aaron? Wpuść mnie.
- Cześć. - Cześć, Aaron.
Muszę pogadać z Normanem.
Tu jestem. Co chcesz?
Chodzi o Oscara. Odbiło mu. Wlazł na...
- Co wy tu odstawiacie? - Nic. A co?
Oscarowi odbiło. Wlazł na golasa na dach.
Widział, jak całuję Elaine. Grozi, że skoczy.
- Całowałeś ją? - Mówiłem ci, że mnie kocha.
- Cholera! - Co?
Muszę iść.
- Dokąd to? - Jeżeli on skoczy,
siostra mnie zabije.
Wiesz, że zostałbym z wami, ale muszę iść.
Idę. Zamknijcie drzwi. I nie zabijcie nikogo.
- Ona mnie zdradza! - Zejdź, kotku.
- Skoczę. - Co ty wyprawiasz, Oscar?
- Zdradza mnie! - Oscar.
Nic nie zrobiłam! To on mnie pocałował!
Oscar! Zejdź.
Zejdź, kochanie.
- Zrobisz sobie krzywdę. - Widziałem, jak go całujesz.
Zdradzasz mnie tuż obok. Co to miało być?
- Możemy porozmawiać tutaj? - Srutu tutu,
- pęczek drutu. - Proszę!
Judaszu w spódnicy!
- Idę do ciebie. - O, nie.
Nie przyjdziesz do mnie,
- więc idę do ciebie. - Wstęp tylko dla facetów!
- Nie wchodź tu! - Nie idź! Co ty robisz?
- Elaine! - Jak przyjdziesz, skoczę.
Jeszcze jeden krok i skaczę z dachu.
- Elaine! - Elaine.
- Elaine! - Nie wchodź tu! Skoczę!
Co ty wyprawiasz?
- Hej. - Hej.
- Co znowu? - Hej.
Wiem, jak się pozbyć tego gościa, ale musisz zostać tutaj
i upewnić się, że nikt nie wejdzie do środka.
Zrobię co mogę.
- Będziesz moim dłużnikiem. - Dobra.
- Wielkim. - Wszystkie plemniki są twoje.
- Co do jednego. - Tak.
- Nie. - Wszystkie są moje. Ile tylko chcę.
Dobra.
- Kto tam? - Aaron.
A kto ma być? Otwieraj.
Wszyscy są na zewnątrz. Musimy przenieść ciało.
- Do roboty. - Jazda.
- Za ręce. - Szybko.
- Trzymasz? - Delikatnie.
Jest martwy, ale wciąż można mu nabić guza.
- Mały, ale ciężki jak cholera. - Odwróć go.
- Ty przodem. - Uważajcie na jego głowę.
- Dobra. - Uwaga na głowę.
Ojciec mógł sobie wybrać mniejszego.
Szybko.
No chodźcie.
- Pilnuj, żeby nikt nie wszedł. - Dobra.
Młodzieńcze.
- Pastorze! - Jest tu gdzieś telefon?
Chciałem o coś księdza spytać.
Kiedy zdecydował się pastor na posługę?
Uwaga.
- Muszę zadzwonić. - Nie ma sprawy.
- Telefon jest w środku? - Nic tam nie ma,
ale ja muszę się wyspowiadać.
- Nie jestem księdzem. - Spoko, ja nie jestem katolikiem!
Chyba zostałem dotknięty przez Boga.
Uzależniłem się od klubów ze striptizem.
Ten zapach, rura, wygniecione siedzenia.
Nic nie wiedziałem o bitej śmietanie. Mam cukrzycę.
Jak zjem ją w złym miejscu, od razu mam atak.
- Trzymasz? - Tak.
Nie możemy go tak zostawić.
W pewnym sensie to coś, czego by chciał.
Nie możesz być poważny chociaż przez chwilę?
Nieważne. To dla ciebie typowe.
Czemu ciągle taki jesteś?
Czemu się nie śmiejesz? Nie cieszysz życiem?
Choć raz bądź spontaniczny.
Byłbyś lepszym pisarzem.
- Skończyłeś? - Tak.
Odwróćmy go.
Padło na mnie światło i zobaczyłem anioły,
- ale były przebrane za striptizerki. - Słuchaj.
Naprawdę muszę zadzwonić. Na dachu jest człowiek
- i zaraz skoczy. - Bez obaw.
- Wkrótce będzie skakał, ale z radości... - Czekaj!
To jeszcze nie wszystko, pastorze.
- W klubie spotkałem Shalawandę. - Pomódlmy się.
Żegnaj, tato.
- Oscar. - Nie podchodź,
- albo skoczę z dachu. - Kocham cię. Tylko ciebie.
- To co tam z nim robiłaś? - Nie byłam z nim.
- Całowaliście się namiętnie. - On mnie pocałował!
Nieważne. Nigdy nie będę dość dobry.
- Nieprawda. - Dla twojego ojca.
- Dla ciebie. - Chodź do środka, kochanie.
- Ty idź. - Musisz iść ze mną.
Czemu?
Bo zostaniesz ojcem.
- Jestem w ciąży? - Nie.
- Ja jestem. - Ty też?
Tak. Jesteśmy w ciąży.
- Będziemy mieli dziecko? - Tak.
Poważnie?
Przestraszyłeś mnie, kotku.
Będziemy mieli dzidziusia!
- Super. - Nie szkodzi.
Też bym chciała, żeby mi ktoś zrobił dziecko.
Schrzaniłeś sprawę!
Tak, też mnie to denerwuje.
Zobaczę co u Cynthii.
Aaron? Szybciej! Ludzie wracają!
Nie ma go już?
- Na to wygląda. - Wszystko gra?
Tak.
- Świetnie. - Tak.
- Możemy już zejść? - Tak.
- Dobrze. - Dobrze.
O Boże!
Trzymaj się!
Kochanie.
- Jeff! - Kurwa mać.
- Pomóż mi, Jeff! - Zostań tam!
- Już idę! - Uważaj, jest naćpany.
- Już idę. - Dobra?
Już ktoś idzie. Nic ci nie będzie.
- Jeff! - Spadam.
Podciągnij się!
Pospiesz się, Jeff!
- Podciągnij się! - Nie dam rady.
- Niech ktoś pomoże! - Na pomoc!
- Jeff! - Jeff!
- Już biegnę! - Trzymaj się.
Oscar!
Pomóż mi. Nie utrzymam cię.
- Kto to? - Trzymam go.
- To Jeff! - Jeff?
Moja męskość jest poddawana w wątpliwość.
Trzymaj.
- Trzymasz go? - Mam go na policzku.
- Dobrze, ja puszczam! - Mam go na policzku.
- Jeff cię trzyma. - Natura go obdarzyła.
Przydałaby mi się pomoc.
- Tak. - Trzymam cię.
- Jesteś taka piękna. - Kocham cię.
Kocham cię!
Pani Cynthio.
Norman.
To ty?
Aaron?
- Powinniśmy zacząć jeszcze raz. - Pójdę po pastora.
Dziękuję, że wszystko naprawiłeś, Ryan.
Tak się cieszę, że tu jesteś.
Gdzie wujek Russell?
Czuję się już lepiej.
- To dobrze. - Dzięki tobie. I tobie.
I tobie, Jeff.
Dziękuję.
- To było bardzo odważne. - Hej.
Bez urazy, ale nie możesz mnie już nigdy więcej dotykać.
- Dobra. - Dobrze.
- Jeff. - Nie ma za co.
Dziękuję.
Muszę zjeść solidną garść tic taców.
Kochanie.
- O cholera. - Jeff...
Przepraszam, tato. Jestem teraz bardzo wrażliwy.
Dasz radę zapiąć?
- Tak. - Dobrze.
- Elaine. - Tato.
- Dzięki Bogu, jesteś cała. - Nic nam nie jest.
I ty, imbecylu. Co jest z tobą nie tak?
Trzymaj się z dala od mojej córki.
- Posłuchaj, tato. - Nie wtrącaj się, Elaine.
Nie! To moje życie.
Nie podoba ci się, trudno. Ale coś ci powiem.
Jeżeli chcesz mieć w swoim życiu mnie i moje dziecko,
to lepiej zmień swoje podejście. Zrozumiałeś?
- Kocham cię. - Moja dziewczynka.
Tak.
Też cię kocham, tato.
Co tu się odpierdala?
- Wybacz, wujku Russell. - Przepraszamy.
Ktoś wszedł na dach i musieliśmy po niego iść.
Trzymam twoje spodnie.
Pal licho spodnie. Co z trupem, którego tu przywlekliście?
- Co... - Trupem?
- Nie ma żadnego trupa. - Nie wkurzajcie mnie!
Wiem, jak wygląda trup. Mieszkam w domu starców.
Zabierzcie mnie stąd. Śmierdzi, jak cholera!
- Jak tam ręka? - Nie wiem.
Bardziej mnie martwi smród gówna. Czujesz?
Tak. Ale jeżeli chodzi o rękę, to polej ją octem.
Przejdzie ci. To taki rodzinny sekret.
Na gówno niestety już nic nie poradzę.
Polecam prysznic lub kąpiel.
- Dzięki. - Nie ma za co.
- Przykro mi z powodu Elaine. - Jest w porządku.
Słyszałeś, że jest w ciąży? Widzisz mnie w roli ojca?
- Nie. - Nie.
Prawdziwe szaleństwo.
Ludzie wypadają z trumien, łażą po dachach.
Dasz mi kluczyki? Zaczekam w samochodzie.
- Co? - Jestem zmęczony.
- Dobra. - Dobra.
Hej.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Widziałem go! Był martwy!
- Wiem, wujku. Wszyscy widzieliśmy. - Cholera.
Nie tu, kretynie. W łazience. Widziałem tam trupa.
Co za koszmarny dzień.
Był dość ekscytujący. Jak na pogrzeb.
- Jeżeli chodzi o to wcześniejsze... - Wiem, wszystko naprawimy.
- Zgoda? - Zgoda.
Niech najpierw
to wszystko się skończy i wrócimy do naszych spraw.
Wciąż muszę wygłosić tę mowę.
Po wszystkim, czego się dowiedziałem.
Musimy w końcu zacząć.
Zrobimy to szybciutko.
Już przegapiłem kolejny pogrzeb i dwa chrzty.
- Tak. Zaczynajmy. - Otwieramy trumnę?
- Nie! - Nie.
Dobrze.
Proszę usiąść.
- Pani w kapeluszu? - Tak?
Proszę usiąść.
W imieniu rodziny chciałbym przeprosić
za całe zamieszanie.
Najstarszy syn, Aaron, powie teraz kilka słów o ojcu.
Dziękuję.
No dobra.
"Mój ojciec był wyjątkowym człowiekiem.
"Urodził się w 19..."
- Co znowu? - Ktoś jest w środku.
Wiedziałem!
"Urodził się w 1930".
Cholera.
O w mordę.
Co jest, kurwa?
Co robisz w trumnie mojego ojca?
Tęsknię za tobą, Edwardzie!
Zostawcie mnie z Edwardem!
Moje zdjęcie. Piękne wspomnienia!
Mamo, nie...
Ty draniu!
Mój ojciec!
Mój ojciec był wyjątkowym człowiekiem.
Czy miał swoje wady?
Tak.
Ale ciężko pracował na swoją rodzinę.
Chciałem mu tylko powiedzieć,
jak bardzo go kochaliśmy, ceniliśmy i szanowaliśmy.
Czy proszę o zbyt wiele?
Dreamgirls podobało mu się bardziej niż większości mężczyzn.
Cóż, życie jest skomplikowane.
Staramy się, jak możemy.
Tata się starał.
Nauczył nas jednego.
Podążać za swoimi marzeniami.
Kiedy już wszyscy sobie pójdziecie,
chcę, żebyście pamiętali mojego ojca takim, jakim był naprawdę.
Kochającym, miłym człowiekiem, który nigdy nikogo nie osądzał,
nikogo nie lekceważył,
ani nie dyskryminował ze względu na rasę, wiarę, płeć,
czy wzrost.
Jeżeli choć w połowie będę takim człowiekiem, jak on,
to dziecko, które z żoną zamierzamy mieć,
będzie najszczęśliwsze na świecie.
Dziękuję.
Dobra mowa, synu.
Będzie dobrze, chłopcze.
Dobrze się spisałeś.
Oscar, tylko nie znowu.
Zawsze podejrzewałem, że był ciepły.
Co z mamą?
W porządku. Odpoczywa.
Minie trochę czasu zanim dotrze do niej, że tata...
No wiesz.
Nic jej nie będzie.
Fajną mowę odstrzeliłeś. Sam ją napisałeś?
Ktoś mi powiedział, że muszę być spontaniczny.
Ojciec byłby dumny. Ja byłem.
Może, jak będziesz gotowy, dasz mi rzucić okiem na swoją książkę.
Dobra.
- Wyślę ci ją w przyszłym tygodniu. - Dobra.
- Najpierw musi ją przeczytać Michelle. - Rozumiem.
Drugi raz nie będę przez to przechodził.
Spoko. Dzięki, braciszku.
Nie chcesz zostać jeszcze jeden dzień?
Szykuje się fajny mecz Lakersów.
- Kobe będzie grał. - Nie.
Byłbym smutny i tylko przeszkadzał.
Wiesz, jak to jest. Muszę wracać.
Zrobić tamto show. Opłakiwać ojca.
Ja też.
No co? Jakoś muszę dojechać na lotnisko.
Upewnij się lepiej czy nie trafisz do pudła.
- Hej. - Ryan.
- Siostrzyczko. - Posłuchaj,
- odwiedzaj nas częściej. - Jasne.
Do następnego pogrzebu.
- Kocham cię, stary. - Ja ciebie też.
Widzę, że ma transport.
R. Kelly też się tak woził.
Jak lizaczek.
Jestem wykończona. To był długi dzień.
Bardzo długi.
- Wiesz co? - Co?
Teraz mam ochotę.
Nie ma mamy, gości, nie ma wujka Russella.
- Gdzie on jest? - Na górze.
Dałam mu trochę valium i położyłam do łóżka.
Co?
Ja pierdolę.
Wszystko jest zielone.
Tłumaczenie: Krzysztof Wollschlaeger